Uitzendverbod Vleessector

Het probleem is niet het uitzendbureau

Ik run meerdere bedrijven. Een uitzendbureau is er één van. Dus ja, ik ben belanghebbend. Toch schrijf ik dit.

Het kabinet verbiedt vanaf 1 maart 2028 het werken met uitzendkrachten in de vleessector. Slachten, verwerken, koelen, invriezen.

Mijn eerste reactie was verontwaardiging. Weer een branche die over één kam wordt geschoren.

Toen ben ik het rapport gaan lezen.

De Arbeidsinspectie kreeg tussen 2023 en begin dit jaar bijna vierhonderd meldingen binnen over de vleessector. Onderbetaling. Ontslag bij ziekte. Intimidatie. Arbeidsmigranten die met hun baan ook hun bed kwijtraken.

En dan het cijfer dat het hardst aankomt. Bij uitzendkrachten wordt twee keer zo vaak de arbeidswet overtreden als bij mensen in vaste dienst.

Twee keer zo vaak. Dat is geen incident. Dat is een patroon.

De sector kreeg alle kans. Vijftien jaar gesprekken. Een eigen belofte: in juli 2026 zou tachtig procent rechtstreeks in dienst zijn.

Het werd ongeveer de helft.

Dan hoef je niet raar op te kijken dat een minister ingrijpt.

Brancheorganisatie VleesNL noemt de maatregel draconisch en denkt aan juridische stappen. Bij hun leden zou het niet structureel spelen. Volgens de Arbeidsinspectie zijn de problemen wél structureel, en lost handhaving alléén ze niet op.

Dat is een ongemakkelijke zin voor iemand in mijn vak.

Het makkelijke antwoord ligt klaar. Beter handhaven. Malafide bureaus eruit. Maar als de toezichthouder zelf schrijft dat handhaving niet volstaat, kan ik dat niet wegwuiven omdat het mij niet uitkomt.

En ik ga hier niet de brave uitzondering spelen.

Ik ken de druk in deze markt. Opdrachtgevers die drie bureaus tegen elkaar uitspelen om een paar tientjes. Wie hierin werkt, weet hoe hard er aan je getrokken wordt om net iets goedkoper te zijn dan de rest.

Daar zit de kern.

Er zijn bureaus die de goedkoopste huisvesting zoeken en mensen doorschuiven als een pallet. Die bestaan.

Maar ze bestaan niet uit zichzelf. Ze bestaan omdat er ondernemers zijn die ze inhuren. Die de laagste prijs kiezen en niet vragen hoe die prijs tot stand komt. Die precies weten wat een kilo vlees kost, maar niet waar de man slaapt die het snijdt.

Een uitzendbureau is een spiegel. Het laat zien wat de opdrachtgever bereid is te betalen. En wat hij bereid is niet te weten.

Daarom begrijp ik het verbod. Maar ik geloof niet dat het genoeg is.

Want in 2028 doen dezelfde mensen hetzelfde zware werk aan dezelfde lijn. Er staat alleen een andere naam op het contract.

Goed werkgeverschap begint niet bij een contractvorm. Het begint bij leiderschap.

Er loopt nu een internetconsultatie. Tot eind augustus kan iedereen reageren.

Wie in 2028 pas begint te klagen, heeft twee jaar zitten zwijgen.